Województwo Opolskie

 

Informacje ogólne:

- położenie: południowo - zachodni region Polski;

- granice: z czterema województwami: dolnośląskim, wielkopolskim, łódzkim i śląskim oraz Czechami;

- powierzchnia: 9412 km²;

- ludność: ok. 1,044 tys. Osób;

- Stolica regionu – Opole, oraz większe miasta: Kędzierzyn-Koźle, Nysa, Brzeg, Kluczbork, Paczków, Prudnik, Byczyna, Krapkowice, Głogówek, Strzelce Opolskie, Namysłów, Głuchołazy.

 

Herb Województwa Opolskiego:

Flaga Województwa Opolskiego:

 

Miasto Opole

Informacje ogólne:

- położenie: południowa Polska;

- powierzchnia:  96 km²;

- ludność: 128 000 mieszkańców.

 

Herb Miasta Opola:

Flaga Miasta Opola:

Historia Opola

          W średniowieczu nazwa „opole” odnosiła się do terytorium, na którym mieszkają ludzie wspólnie użytkujący pola i pastwiska oraz wspólnie broniący się przed wrogiem.
Pierwszy historyczny przekaz o Opolu, grodzie leżącym nad Odrą, znajduje się w zapiskach, znanych jako "Geograf Bawarski", pochodzących z połowy IX wieku. Anonimowy kronikarz odnotował wówczas istnienie grodu plemienia o nazwie Opolanie.
Początki Opola, miasta nad Odrą, wiążą się z osobą księcia Kazimierza, prawnuka Bolesława Krzywoustego, za czasów którego Opole uzyskało prawa miejskie (pocz. XIII wieku) i w 1283 roku awans do rangi stolicy księstwa.
Po śmierci ostatniego z Piastów Opolskich - Jana III Dobrego (1497-1532), Opole na ponad 200 lat trafiło pod rządy Habsburgów.

          W wyniku wojen śląskich i klęski Austrii w roku 1763 Opole, jak cały Śląsk, przechodzi pod panowanie Prus. Znaczne ożywienie notuje miasto od 1816 roku, kiedy staje się siedzibą rejencji; zlikwidowane zostają mury miejskie, buduje się nowe gmachy administracji, powstają cementownie. W 1843 roku Opole przecięła i połączyła z Wrocławiem i Krakowem linia kolejowa.

          Cały niemal wiek XIX to niespotykany rozwój miasta (liczba mieszkańców wzrasta z 3 tysięcy na początku wieku do 30 tysięcy pod koniec stulecia). Przestrzegana jest dwujęzyczność w szkołach, kościołach i w urzędach.
W XX wiek, 30-tysięczne Opole, weszło jako silne gospodarczo miasto, z portem rzecznym w Zakrzowie, z gazownią i siecią wodociągów.
Okres po pierwszej wojnie opisywany jest przez historyków jako czasy stagnacji, wręcz regresu gospodarczego miasta. Również wojenny front, który przeszedł przez Opole w styczniu 1945 roku, był wyjątkowo tragiczny. Zniszczeniu uległo ok. 900 domów, większość zakładów przemysłowych oraz wszystkie mosty.

          W wyniku jałtańskiego podziału Europy Śląsk, a więc i Opole) przypadło Polsce. Rozpoczęła się szybka odbudowa, której towarzyszyło niemal błyskawiczne zasiedlanie. Nie tylko przez repatriantów zza Buga, ale także przybyszów z innych rejonów Polski.
Opole, pod koniec stycznia 1945 roku liczące zaledwie ponad 200 mieszkańców, w czerwcu tegoż roku miało już ponad 5 tys. obywateli, a rok później - ponad 27 tys.

          Po II wojnie światowej nastąpił rozwój miasta, które od 1950 roku zostało stolicą województwa. W wyniku zmian politycznych i nowego podziału administracyjnego w 1998 roku, Opole zostało ustanowione stolicą jednego z nowych 16 województw.
 

  
Widok na miasto przed II wojną światową